โรงเรียนบ้านหนองขาม

หมู่ที่ 9 บ้านหนองขาม ตำบล ป่าหวาย อำเภอ สวนผึ้ง จังหวัด ราชบุรี 70180

Mon - Fri: 9:00 - 17:30

087 079 5226

กิ้งก่าได้ใจ นิทานแสนสนุกที่น่าอ่านและน่าติดตาม

กิ้งก่าได้ใจ นิทานแสนสนุกที่น่าอ่านและน่าติดตาม

กิ้งก่าได้ใจ นานมาแล้วได้มีเจ้าเมืองคนหนึ่ง ชื่อว่า ท้าวแสนภพ ซึ่งเป็นเจ้าเมืองแห่งเมืองแคว้น 2 เขากับลูกชายที่ชื่อว่าแสนคตได้ออกไปเที่ยวป่าเพื่อล่าสัตว์ โดยมีอมหมานและทหารติดตามไปหลายคน แต่ระหว่างเดินป่าล่าสัตว์กันอยู่นั้นได้มีพายุใหญ่เกิดขึ้น ทำให้ท้าวแสนภพ และลูกชายพัดหลงกับทหารและอมหมาน

ทั้งคู่ได้เดินหลบพายุแล้วเดินหลุดไปในถ้ำแห่งหนึ่ง ท้าวแสนภพนั้นเมื่อเห็นลักษณะของถ้ำ มั่นใจว่าคงจะปลอดภัยจากพายุลมแรงด้านนอกแล้วจึงบอกให้แสนคตจัดแจงหาที่พัก และในคืนนั้นทั้งคู่ก็ได้พักอาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง แต่พอตกดึกทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากในถ้ำด้านใน แสนคตนั้นได้กำดาบในมือไว้มั่นพร้อมที่

จะปกป้องพ่อของเขา แต่หลังจากที่ระแวดระวังกันอยู่นานก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งคู่จึงหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย จนกระทั่งเช้าตรูของวันใหม่ พอทั้งคู่ตื่นขึ้นมาก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากเพราะมีกิ้งก่าตัวใหญ่นั่งพงกหัวอยู่ตรงเพลิงหินที่เหนือหัวขของท้าวแสนภพ แสนคตนั้นตกใจมากที่เห็นกิ้งก่าแปลกประหลาดอยู่บนหัวของพ่อเขา

หยิบดาบเพื่อจะไปจัดการกับกิ้งก่าตัวนั้นแต่ท้าวแสนภพได้โบกมือห้ามไว้ จากนั้นท้าวแสนภพได้พิจารณาดูกิ้งก่าสีทองและตัวใหญ่พอสมควรเขารู้สึกแปลกใจเพราะไม่เคยเห็นกิ้งก่าแบบนี้มาก่อนพอได้ยินเสียงร้องของมันทั้ง 2 พ่อลูกก็มั่นใจว่านี้ก็คือเสียงที่สัตว์เมื่อคืนที่พวกเขาได้ยินกันท้าวแสนภพรู้สึกถูกใจกิ้งก่าตัวนี้เพราะมันจ้องหน้าเขาอยู่ตลอดแล้วยังพงกหัวให้อีกจนเขาอดยิ้มไม่ได้ ท้าวแสนภพบอกกับลูกชายว่าเขาอยากได้กิ้งก่าตัวนี้กลับไปด้วยเพื่อไปปล่อยไว้ในอุทยานหลวง

“อะไรนะท่านพ่อ ท่านต้องการกิ้งก่าตัวนี้กลับไปที่เมืองรึ”

“ใช่แล้ว พ่อรู้สึกถูกชะตากับมันหน่ะ เจ้าช่วยจัดการด้วยนะ”

แม้แสนคตจะพยายามห้ามปรามไม่ให้เอากิ้งก่าตัวนั้นกลับไปด้วย แต่ท้าวแสนภพก็ไม่ฟัง แสนคตที่พยายามห้ามปรามเพราะเขารู้สึกกับเจ้ากิ้งก่าไม่เหมือนท้าวแสนภพ เขาคิดว่าเจ้ากิ้งก่าตัวนี้มันดูรู้ภาษาเหมือนไม่ได้เป็นสัตว์ที่อยู่ในป่าเหมือนไม่ได้เป็นสัตว์เลี้ยงด้วยซ้ำไป เพราะเขาสัมผัสได้ว่ามันเลือกที่จะประจบแต่ท้าวแสนภพ

ทั้งสายตาและอาการพงกหัวของมันที่มีต่อท้าวแสนภพนั้นดูนอบน้อมยำเกรง แต่พอมองมาที่เขากับจ้องเขม่งเหมือนเป็นศัตรูกันเลยด้วยซ้ำ แสนคตนั่งมองกิ้งก่าในโพรงไม้อย่างแปลกใจแล้วเจ้ากิ้งก่าก็หันกลับมามองเขาด้วยสายตาแข็งทื้อจนแสนคตแทบสะดุ้ง

“พ่อ ข้าว่าปล่อยมันไปเถอะ”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า”

กิ้งก่าได้ใจ

แสนคตจึงจำเป็นที่จะต้องบรรทุกกรงไม้ใส่กิ้งก่าแปลกประหลาดตนนั้นกลับเมืองไปด้วย และเมื่อไปถึงเมืองเขาก็สั่งให้นำเจ้ากิ้งก่าไปปล่อยในอุทยานหลวง ตามที่ท้าวแสนภพได้สั่งไว้ และหลังจากที่สั่งทหารให้เอาไปปล่อยแล้วเขาก็ไม่ได้ใส่ใจมันอีกเลยมีแต่ท้าวแสนภพที่ดูจะถูกอกถูกใจมันเป็นพิเศษ ถึฃขนาดแวะไปที่ อุทยานหลวง

ทั้งเช้าและเย็นเพื่อไปทักทายกับเจ้ากิ้งก่าสีทองตัวนั้นแล้วท้าวแสนภพดูจะชอบทันมากขึ้นทุกวันด้วยจึงได้สั่งให่ทหารเอาสร้อยทองไปผูกไว้ที่คอของมันเพื่อเป็นรางวัลที่มันพงกหัวทุกครั้งเมื่อลงไปเดินเล่นที่อุทยานหลวง เจ้ากิ้งก่าตัวนั้นเมื่อได้ใส่สร้อยทองมันก็ยิ่งชูคอมากขึ้นและไม่เคยพงกหัวให้ใครเลยนอกจากท้าวแสนภพ

วันเวลาผ่านไปจนกระทั่งคืนวันเพ็ญเต็มดวงคืนหนึ่ง ก็มีชาวบ้านที่อาศัยอยู่ติดกับกำแพงฝั่งติดอุทยานหลวงได้ตายอย่างน่าอนาถโดยศพของผู้ชายคนนั้นถูกแหวกท้องออกและหัวใจกับเครื่องในก็หายไปหมดเพราะชาวบ้านคนนั้นตายอย่างผิดปกติแสนคตจึงต้องนำทหารออกไปดูด้วยตนเอง เมื่อไปถึงเขาก็ต้องแปลกใจกับ

สภาพศพหลังจากที่ได้ตรวจศพจนละเอียดถ้วนถี่แล้ว แสนคตก็สั่งให้ทหารส่งศพคืนไปให้ญาติเพื่อนำไปฝัง จากนั้นเข้าก็ไปแจ้งข่าวกับท้าวแสนภพว่าเป็นศพที่ตายอย่างหน้าแปลกประหลาดเอามากๆ เพราะตั้งแต่เขาเกิดมาก็ยังไม่เคยมีใครตายแบบนี้มาก่อน ตั้งแต่นั้นมาท้าวแสนภพก็สั่งให้ทหาร เฝ้าเวรยามกันเข้มงวดมากขึ้น

โดยในเมืองนั้นให้เพิ่มทหารขึ้นเป็น 2 เท่า ส่วนนอกเมืองในยามค่ำคืนก็ให้มีทหารออกไปลาดตะเวรด้วย และในค่ำคืนเดือนเพ็ญถัดมา ทหารที่ได้ออกลาดตะเวรอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากชาวบ้านพวกเขาเลยควบม้าเข้าไปช่วยเหลือ เมื่อไปถึงก็ทันเห็นสัตว์ใหญ่ตัวหนึ่งที่พึ่งกระโดดหนีหายไป

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ชเวยข้าด้วย กิ้งก่ายักมันจะฆ่าข้า”

ชายชาวบ้านคนนั้นรอดตายอย่างหวุดหวิดเพราะทหารเข้าไปช่วยไว้ทันเมื่อทหารสอบถามเขาก็ตอบไปด้วยน้ำเสียงที่ตกใจกลัวอยู่ตลอดเวลา อยู่ๆ ก็มีกิ้งก่ายักษ์ โผล่มาแล้วเป็นกิ้งก่าที่แปลกประหลาดมากๆ ตัวมันใหญ่เท่ากับคนและมีสีทองไปทั้งตัวทหารทั้งหมดที่ได้ฟังอยู่ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร เพราะพวกเขาก็เห็นหางไวๆ

ของมันอยู่เหมือนกันเมื่อพวกเขากับไปแจ้งข่าวให้ท้าวแสนภพ กับแสนคตได้ทราบพวกเขาก็รู้สึกแปลกใจมากและแสนคตก็รู้สึกเอะใจ ทำให้เขานึกไปถึงกิ้งก่าที่อยู่ในอุทยานหลวงตัวนั้นพอตกตอนเย็นแสนคตได้เดินเข้าไปที่อุทยานหลวงและไปยืนดูกิ้งก่าตัวใหญ่ที่กำลังไล่ฉกแมลงอยู่ แสนคตได้ยืนดูกิ้งก่าตัวนั้นอบู่นาน

พอดูแต่เขาก็ไม่ได้เห็นความผิดปกติอะไรนอกจากขนาดของมันที่ใหญ่โตกว่ากิ้งก่าอื่นๆ ทั่วๆ ไป และสีทองตามเนื้อตัวซึ่งกิ้งก่าจรองไม่ควรจะเป็นสีแบบนั้นด้วยความคล้องใจแสนคตเลยเดินไปใกลๆ และเจ้ากิ้งก่าเองก็ดูเหมือนว่าจะรู้ว่ามีคนเดินมาตอนแรกมันก็คิดว่าเป็นท้าวแสนภพแต่พอมันหันมามันก็ได้สบตากับแสนคตที่จ้องมองมันอย่างจับผิด เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปโปรดติดตามได้ในตอนต่อไป